شَعْر [Kıl/Tüy/Saç], bilinmektedir; çoğulu شَعَرْتُ kıla/saça  isabet ettim. شَعَرْتُ كَذَا , ifâdesi bu anlamdan istiâre edilmiştir. Yani, incelik konusunda tıpkı kıla isabet etmek gibi olan bir bilgiyi elde ettim. Şaire شَاعِر denmesi de, onun kıvrak zekâsından ve duyarlı bilgisinden dolayıdır. Kök itibariyle شِعْر kelimesi, Arapların; لَيْتَ شِعْرِي sözlerinde, ince bilginin ismidir. Fakat daha sonra örfte vezinli, kafiyeli söze isim oldu. شَاعِر kelimesi de şiir sanatında ihtisas sahibi olan kişiye denir. (Rağıb El-İsfahani, Müfredat Kur’an Kavramları Sözlüğü)

“Şuûr”, bir şeyi duyu yoluyla bilmeye denilir. İnsanın meşâiri ise, onun duyu organlarıdır. (Fahruddin Er-Razi, Tefsir-i- Kebir-Mefatihu'l Gayb)  

Şuûr; hissetmek; yani bir şeyi, hissederek bilmek ve anlamak demektir. İnsanın his ve anlama araçları duyu organlarıdır. Her duyu organı, belli bir hissin mahalli olması sebebiyle bunlara “meşair” denmiştir. Münafıkların hissetmez oluşlarının bildirmesinden şu öğüdü almak gerekir. Münafık yaptığı işi, vebâlinin ne olduğunu düşünmeksizin yapar. Mü’min ise yaptığı işin âkıbetinin ne olacağını düşünerek ve bilerek amel işler. Yaptığı işin iyi veya kötü olduğunu bilmeyen kişi Rabbine karşı hangi özrü ileri sürebilir? Bu ayet, münafıkların ilminin olmadığını bildirdiği halde “Niçin bile bile gerçeği gizliyorsunuz?” ( Âl-i İmran 3/71) âyeti, onların gerçek hakkında bilgileri bulunduğunu belirtmektedir. Onlar doğru olanın ne olduğunu gerçekte bilirler fakat bildikleri ile amel etmezler. Bu sebeple sanki “bilmiyorlarmış” gibi tasnif edilirler.( İsmail Hakkı Bursevi,  Rûhu’l Beyan Kur’an Meali ve Tefsiri,  s.198.)